FindPassengers ontstond niet tijdens een brainstorm over een leuk idee voor een website. Het kwam voort uit mijn eigen ervaring als passagier na een grote vluchtvertraging — en vooral uit alles wat er daarna gebeurde toen ik compensatie probeerde te claimen.
In 2024 zouden we na onze vakantie met TUI fly Netherlands terugvliegen naar Amsterdam. We reisden met onze twee jonge kinderen en waren die dag op tijd op de luchthaven.
Wat volgde was een ongelooflijk lange en uitputtende dag.
Uren wachten zonder te weten wat er aan de hand was
Het was ontzettend druk op de luchthaven. Onze jongste had destijds ook veel last van een koemelkallergie en huilde daardoor veel. Uren wachten op een luchthaven met twee jonge kinderen is al moeilijk genoeg, maar als je niet weet óf en wanneer je vertrekt, wordt het nog zwaarder.
En dat was precies het probleem: we wisten bijna niets.
We brachten bijna de hele dag wachtend op de luchthaven door zonder duidelijke informatie over onze vlucht. Als passagiers hadden we geen idee hoe lang de vertraging zou duren of zelfs of we die dag nog zouden vertrekken.
Pas tegen het einde van de dag gebeurde er eindelijk iets. We kregen te horen dat we konden ‘boarden’.
Alleen stapten we niet in een vliegtuig.
We werden in bussen gezet die ons naar hotels zouden brengen.
Alsof de dag nog niet lang genoeg was geweest, kreeg ook onze bus problemen. Daardoor moesten we nog ongeveer een halfuur wachten. De kinderen waren inmiddels volkomen uitgeput en erg overstuur.
Toen we bij het hotel aankwamen, lieten andere reizigers ons vriendelijk voorgaan bij het inchecken. Iedereen zag twee uitgeputte, huilende kinderen en meerdere mensen vonden dat wij eerst mochten.
Die eenvoudige vriendelijkheid van de andere passagiers is me altijd bijgebleven.
De volgende dag opnieuw vertraging
Na een nacht in het hotel zouden we de volgende dag terugvliegen naar Nederland.
Maar ook die reis verliep bepaald niet soepel.
Opnieuw had de vlucht uren vertraging. Uiteindelijk stapten we eindelijk in, maar zelfs toen moesten we nog ongeveer anderhalf uur wachten voordat we werkelijk vertrokken. In een warm vliegtuig, opnieuw met twee uitgeputte jonge kinderen.
Tijdens de terugreis kregen we ook de indruk dat al veel eerder bekend was dat er problemen met de vlucht waren. De piloot zei iets waardoor we begrepen dat de vertraging niet geheel onverwacht was.
Dat maakte het voor mij nog frustrerender.
Want als eerder duidelijk was dat we die eerste dag toch niet zouden vertrekken, waarom hadden we dan bijna de hele dag op de luchthaven doorgebracht?
Waarom waren wij als passagiers niet eerder geïnformeerd?
Met twee jonge kinderen had het enorm gescheeld als we uren eerder naar een hotel hadden gekund.
Toen we thuiskwamen, begon het tweede deel van het verhaal
Toen we eindelijk thuiskwamen, dacht ik: dit kan het toch niet gewoon zijn?
Na zo'n enorme vertraging wilde ik compensatie claimen.
Ik verwachtte dat het proces vrij eenvoudig zou zijn. De vlucht had immers veel vertraging en er bestaan Europese regels voor compensatie bij lange vertragingen en annuleringen.
De werkelijkheid bleek heel anders.
In plaats van een eenvoudig claimproces kreeg ik argumenten en verwijzingen naar regels die volgens de luchtvaartmaatschappij verklaarden waarom zij geen compensatie hoefde te betalen.
Voor één van de passagiers besloot ik uiteindelijk een claimbureau in te schakelen. Zo'n bedrijf neemt veel werk uit handen, maar daarvoor lever je natuurlijk een percentage van de compensatie in.
Uiteindelijk kreeg ik bericht dat de claim voor die passagier was geslaagd en dat de compensatie zou worden betaald.
En toen werd het interessant.
Eén passagier kreeg betaald, de andere drie niet
Voor de andere drie passagiers van ons gezin probeerde ik de compensatie vervolgens zelf rechtstreeks te regelen.
We hadden tenslotte op precies dezelfde vlucht gezeten.
Ik kon er bovendien op wijzen dat voor één van ons al compensatie was toegekend.
Toch liep ik opnieuw tegen een probleem aan.
TUI stelde zich uiteindelijk op het standpunt dat de claims van de andere drie passagiers waren verjaard. Volgens het antwoord dat ik kreeg, had ik binnen de geldende termijn verdere juridische stappen moeten zetten. Omdat dat voor die drie claims niet was gebeurd, werd mij verteld dat ik geen recht meer had op compensatie.
Dat vond ik moeilijk te begrijpen.
We hadden met z'n vieren in hetzelfde vliegtuig gezeten en dezelfde vertraging meegemaakt. Voor één persoon was al compensatie betaald, terwijl mij werd verteld dat die voor de andere drie niet meer hoefde te worden betaald.
Dus besloot ik de zaak zelf uit te zoeken.
Uiteindelijk kregen we toch compensatie
Ik begon juridische informatie te onderzoeken, reageerde met mijn eigen argumenten en bleef vragen stellen.
Daarna volgde een vrij lange discussie.
Uiteindelijk liet TUI weten dat zij de compensatie voor de overige passagiers alsnog zou betalen. Volgens TUI gebeurde die betaling uit coulance.
Mijn eigen gevoel bij de situatie was anders. Na alle correspondentie en juridische argumenten over en weer had ik sterk het gevoel dat de zaak veel minder eenvoudig was geworden dan aanvankelijk aan mij was voorgesteld.
Maar het belangrijkste: uiteindelijk kregen we onze compensatie.
Je zou kunnen zeggen: eind goed, al goed.
Voor mij voelde dat niet zo.
Want wat als ik had geweten wat andere passagiers hadden meegemaakt?
Tijdens dit hele proces bleef één gedachte bij me terugkomen.
Wij waren die dag niet de enigen in dat vliegtuig. Tientallen, misschien wel honderden andere passagiers hadden precies dezelfde vertraging meegemaakt.
Maar ik kon onmogelijk weten:
- Hadden zij compensatie ontvangen?
- Waren hun claims afgewezen?
- Welke redenen hadden zij te horen gekregen?
- Hadden sommige passagiers direct betaald gekregen?
- Hadden anderen maandenlang hun zaak moeten bepleiten?
Ik wist het niet.
En de andere passagiers wisten waarschijnlijk evenmin wat er met mijn claim was gebeurd.
Als je erover nadenkt, is dat vreemd.
Een heel vliegtuig vol mensen beleeft precies dezelfde vertraging, maar zodra iedereen thuiskomt, staat iedere passagier er in feite weer alleen voor.
Daar ontstond het idee voor FindPassengers
Wat als passagiers van dezelfde vlucht elkaar wél konden vinden?
Wat als je eenvoudig je vluchtnummer en datum kon invoeren en kon zien dat andere passagiers van je vlucht zich al hadden aangesloten?
Dan zou je ervaringen kunnen vergelijken.
Heeft iemand al compensatie ontvangen? Is iemands claim afgewezen? Welke reden gaf de luchtvaartmaatschappij? Kreeg iemand informatie die andere passagiers niet ontvingen?
Dat zou een enorm verschil kunnen maken.
Want als je te horen krijgt dat jij geen compensatie ontvangt terwijl andere passagiers van precies dezelfde vlucht die wel hebben ontvangen, dan wil je dat weten.
En andersom geldt hetzelfde: jouw ervaring kan een andere passagier helpen.
Dat werd de basis van FindPassengers.
Passagiers van dezelfde vlucht samenbrengen
FindPassengers is ontworpen om iets heel eenvoudigs mogelijk te maken dat tot mijn verbazing nauwelijks bestond: passagiers van dezelfde vlucht weer met elkaar in contact brengen.
En niet alleen voor compensatieclaims.
Misschien heeft een andere passagier informatie die jij mist. Misschien zijn er relevante foto's, berichten of documenten. Mogelijk proberen meerdere passagiers hetzelfde probleem op te lossen. Of misschien wil je gewoon weten hoe anderen worden behandeld.
In plaats van honderd passagiers die allemaal afzonderlijk dezelfde strijd voeren, kunnen zij informatie met elkaar delen.
Mijn eigen ervaring met TUI fly Netherlands inspireerde me uiteindelijk om dit te bouwen.
Niet omdat ik nooit compensatie ontving — want uiteindelijk kreeg ik die wel.
Maar omdat ik ontdekte hoeveel verschil toegang tot informatie kan maken.
En vooral hoeveel sterker je positie kan zijn als je weet wat er gebeurt met andere passagiers van precies dezelfde vlucht.
Daarom bestaat FindPassengers.
Heb je een vertraagde of geannuleerde vlucht meegemaakt? Zoek je vlucht op FindPassengers en ontdek of andere passagiers zich al hebben aangesloten. Jullie zaten immers allemaal in hetzelfde vliegtuig. Waarom zou iedereen het daarna alleen moeten uitzoeken?